Selamlar tüm site sakinlerine,
Bu sene 28 Nisan da askerligimi bitirip köye geldim.. Hep derler ya askerligini yapmamis
adama kiz vermezler diye, ne kadar da dogru oldugunun farkina vardim.. En basta sabirli
olmayi zorluklar karsi mücadele etmeyi, gerçekten askerlik insana çok sey ögretiyor aslinda
çok güzel duygularla gitmistim ama daha ilk günümde duygularimi degistirdiler.. Nizamiye
(giris kapisi)den girdik içeriye güzel bi karsilama oldu cehenneme hosgeldin dediler bu söz o
umursanmayacak bi söz degil bu bir bakima komutanlarin tavrini yaptiklarini ortaya
koyuyor. anfi (toplanma merkezi)de bi arkadasin sara krizi geçirmesi ve kimsenin
ilgilenmemesi ilgilene de engel olunmasi hiç hos bisey degil. Ben üzüldüm açikcasi Acaba
ordaki genç kendi evladi olsa nolurdu ayni tavri mi sergileyeceklerdi?Tabi ki degil ama onlar
kollarindaki rütbeyle herseyi yapabilceklerini ve yaptirabilceklerini saniyorlar kendilerini
kandirmaktan baska bisey degil bence, keske diyorum biraz olsun bize vatan sevgisini
ögretselerdi kaybetcekleri bisey yoktu. Ya simdi noldu sorun gelenlere bakalim ne diyecekler
çogu kimse kötü duygularla ayrilmistir. (Arkasliklar hariç) Hepsi ayni demiyorum ama büyük
bi kismi öyle malesef Kisacasi hayat aci insanlar acimasiz olmus su fani dünya da herkes
birbirinden uzaklasir olmus kimse kimseyi tanimiyor sadece kenilerini düsünenler ve parayla
herseyin olabilcegini sanan insanlar çogalmis Bazen düsünüyorum nasil bir dünya da
yasiyoruz niçin variz niçin yasiyoruz insanlar kendilerini sorgulamaktan kaçiyorlar ya da
hep bir sonra ki güne birakiyorlar tabi bu bir sonra ki gün hiç gelmiyor ta ki zaman gelip
geçiyor hayat merdiveninden birkaç basamak ekisliyor o zaman kendini sorgulamaya
basliyor insan, tabi nefis giriyor araya ya bu zamana kadar yaptim yapacagimi bu saatten
sonra hiçbisey degismez nasil olsa hayat güzel kaç defa geliyoruz bu dünyaya gibi cümlelerle
kendi kendimizi avutuyoruz baska bisey degil.. Ve bir gün geliyor ölüm kapimizi çaliyor.
Alip goturuyor ebedi aleme Ben köyde bulundugum zamanda Hüseyin dayiyi Abdurrahim
dayiyi Havva yengeyi topraga verdik kim derdi ki sapasaglam Hüseyin dayi hayata veda etcek
bilmiyorum benim aklima hiç gelmezdi duyunca sok oldum zaten gelip geçici bir hastaligi var
sandim.. Kime ne zaman ne olcagi belli olmuyor bu hayatta degerini bilme gerek geçen her
saniyenin. Tabi vakti gelen gidiyor ne yapsak bos ölüme çare yok dostlar...Hayat kisa vakit su
gibi gelip geçiyor iyi bir sekilde degerlendirmesini bilmemiz gerekiyor.. Benim söyliceklerim
simdilik bu kadar bu arada Sana ne bundan senden mi ögrencez bunlari diyenler
olabilir...! Bunlar benim kendi görüslerim. Farkli düsünenler mutlaka vardir herkesin
görüsüne saygim var. konuyla ilgili duygu düsünce ve yorumlarini yazmak isteyenler mutlaka
vardir.. Yorumlarınızı bekliyoruz..
Bu arada bu ilk uzun yazim amatörce olabilir kusurlarimi affedin. saygilarimla.. Ali YILMAZ
